Volgende Gitariteit Vorige Gitariteit Gitariteiten Index

On Stage Again...(III)

De vorige Open Podium avond in Nordhorn (zie On Stage Again II) stemde me positief. Het voorbereidingsprogramma had me goed geholpen. Tijd voor de derde editie van de voorspeeloefening!

Een thema rond een individuele componist - vorige keer was dat Alfred Cottin, een laat negentiende eeuwse Franse componist - bleek een goede zet. Je krijgt een beetje eenheid in je programma en kunt ook relatief onbekende componisten presenteren.

Deze keer koos ik werk van de Spaanse componist/gitarist Jose Ferrer (1835 - 1916), romantische muziek in een vriendelijke stijl. Niet supergemakkelijk, maar ook niet vingerkrampend moeilijk. De enige kritiek die ik vanuit mijn gitaarles hierover krijg is de hoge mate van voorspelbaarheid. Maar ja, complex onnavolgbaar hedendaags zal niet ieder publiek (waaronder ikzelf) aanspreken. Bovendien vind ik die "voorspelbare deuntjes"zelf leuk om te spelen.

Ik had een drietal werkjes in gedachten, in volgorde van oplopende moeilijkheidsgraad Tango Nr. 3, Gerbe des Fleurs en Charme de la Nuit. Die opbouw van moeilijheidsgraad was een goeie tip uit het verleden: eerst even inspelen om aan de druk te wennen. Vooral het eerste stuk moet niet direct het moeilijkste zijn!

Tango Nr. 3 klinkt typisch tango. Hoekdelen in A mineur en een middensectie die even in de warmte van A majeur vlucht. De triool - twee achtste structuur is vrij algemeen. Je moet er steeds aan denken om de triool ten opzichte van de achtsten een beetje op te rekken en heel consistent te spelen. Om het spannend te houden voor de speler zitten er een paar aardige positiewissels in dit stukje.

Gerbe des Fleurs - het Bloemenmandje - is een kleine suite met de delen Cantilene Espagnole, Pavane, Mazurka en Berceuse. Allemaal stukjes met de voor romantische muziek karakteristieke voorslagjes.

Cantilene Espagnole is een dansant stukje in 6/8 maat. De karakteristiek Spaanse harmonische wendingen maken het stukje heel herkenbaar. Ferrer componeerde vaak in een strikte structuur. Zo ook hier: Thema, klein uitstapje, duidelijke overgang en dan het thema weer. Dat kun je bij de uitvoering prima benutten.

Pavane brengt een tempo discussie op gang. Bij Pavane denk je aan iets zwaarmoedigs, een beetje slepend, maar dat paste niet bij dit stukje. Ik speel het dus lichtvoetig. Het is wel oppassen om de versieringen niet te veel aandacht te geven.

Mazurka lijkt op papier het gemakkelijkste, maar dit stukje is venijnig. De eerste frase lijkt op een Weense Wals, het echte Mazurka karakter komt pas in de tweede frase aan de orde. Omdat het snel moet, liggen legato’s voor de hand. Maar die waren in die posities best lastig om ze gelijkmatig in tempo te spelen. En dan, snel spelend is dit stukje in een zucht voorbij. Zodoende speel ik na de herhalingen er nog een compleet da capo bij.

Berceuse is met recht een slaapliedje in 6/8 maat. Hier komt het aan op de atmosfeer en vooral de rust. Dus geen zestiende nootjes afkappen, maar breed uitspelen.

En dan het sluitstuk Charme de la Nuit. Dit is het lastigste stuk, dus dat bewaar ik voor het laatst. Ook hier gebruikte Ferrer een strikte structuur. Een Intro leidt naar een Cantabile frase, die je een keertje herhaalt. Een middendeel begint kalmpjes, maar krijgt (ook harmonisch) wat meer spanning en mondt uit in een cadens. Daarna komt het Cantabile weer terug met een passend slot waarmee je voor de dag kunt komen.

Hier zitten wat meer technische problemen in. Rust is belangrijk, geen haast in het Cantabile, ook al moet je een keer helemaal naar boven en weer terug. Ook geen haast in de cadens, anders loop je hartstikke vast.

Ik heb het programma geoefend zoals de vorige keer. Ik heb het opeenvolgend in de map gestopt en inclusief paginawissels gerepeteerd. Iedere dag een keer, en als een stukje niet lukte zoals ik het wilde, kreeg het extra aandacht. Uiteraard zat ook de oefening met het toneellampje er weer bij.

Als extra heb ik mijn verhaaltje bij de stukken in het Duits opgeschreven en in de map gestopt. De vorige keer ging het improviseren in deze vreemde taal me niet zo goed af, een A4tje met wat opmerkingen zou me in ieder geval het nadenken over woorden besparen.

Ik merkte op gegeven moment wel dat de motivatie voor een dagelijkse herhaling van het programma afzwakte. Misschien is dat het punt om de teugels wat te laten vieren. Het laatste weekend voor het optreden pakte ik de draad weer op.

Ditmaal dook er tijdens de voorbereiding nog een extra programmapunt op. Sarah Rootveld speelt harp en wilde als verrassing een keer het Open Podium op. Aangezien het als ensemble gezelliger is dan in je eentje, zouden we samen een stukje spelen. Dus zette ik me aan het arrangeren van Love for Ever More, een liedje dat klinkt als een Iers volksliedje. Ik zou de melodie met wat variatie spelen en tevens de zaak iets inkorten omdat het spelen van vijf coupletten toch een beetje lang werd.

Dat was een tijd geleden dat ik serieus ensemble heb gespeeld! Maar na twee keer repeteren en wat aanpassingen waren we er klaar voor.

***

Op de Open Podium avond bleek weer dat in toenemende mate een stel vaste spelers het podium weet te vinden. Dit maal was ook Erna meegekomen, een goed teken, want normaal vindt ze het niet prettig om me op het toneel "te zien lijden".

Bij deze editie stond ik vlak na de pauze op het programma, dus had ik alle tijd om in positieve zin in de stemming te komen.

Het ritueel van opstellen en stemmen kon ik deze keer in de pauze houden, de zaal was bijna leeg. Mooi gelegenheid om even de vingers van te voren te laten wapperen. Ik deed het wel met andere stukjes dan degene die ik ging spelen, want anders is de verrassing er af.

Het samenspel met Sarah op haar harp verliep prima. De combinatie klonk mooi en mijn gitaar bleek voldoende luid om de melodie duidelijk neer te zetten.

Toen was ik solo aan de beurt. Het blaadje met de aankondiging in het Duits bleek erg handig, ik zat niet helemaal met een mond vol tanden. Voorlezen zou het gemakkelijkste zijn geweest, maar dan kun je het publiek niet aankijken. Volgende keer moet ik de aankondiging uit het hoofd leren!

Het Jose Ferrer programma ging me goed af. Ik had weinig missers en kon me er goed toe zetten om ook echt te fraseren, wat een beetje rust in de tent bracht. Met de dynamiek ging het iets minder goed, ik betrapte me erop dat ik mijn Kwakkel soms overspeelde. Dat lijkt me psychologisch, het instrument heeft een behoorlijk volume waarmee je gemakkelijk de achterste rij haalt. Dit wordt een puntje van oefening de volgende keer, ik denk dat ik iets meer moet overdrijven en crescendo’s zachter moet beginnen.

Dat ik niet helemaal spanningsloos speelde, merkte ik aan mijn vingers van de rechterhand. Door het zweten werd heel soms het snaarcontact een beetje diffuus, waardoor het leek alsof ik geen volume kon maken. Het lijkt een beetje op schreeuwen met een hese stem. Gelukkig had ik mijn nagels lang genoeg gelaten om nog een beetje boven de vingertoppen uit te komen. Een puntje van aandacht, je vingertoppen zwellen een beetje op onder spanning, dus vijl de nagels niet te kort af!

Het publiek was tevreden en ik ook. Een mooie stap in de goede richting!

Zodoende kon ik lekker genieten van de rest van het programma en niet te vergeten de aprés musique!