Waarom een Gitaarkring?
Je bent verslingerd aan de klassieke gitaar...
Hoe dat komt? Daar zijn talloze scenario's voor te bedenken. Ikzelf werd verliefd op de klassieke gitaar toen ik zeventien was en bespeel het instrument ook nu nog terwijl ik net Abraham heb gezien.
Een ander voorbeeld is een gitaristische hartstocht in je studententijd, die je nooit meer loslaat, ook al staat de gitaar door omstandigheden van een druk leven wel eens een tijdje spinraggen te huisvesten. Maar op gegeven moment kom je de gitaar weer tegen en beginnen je vingers weer te jeuken om de gevoelige snaren te beroeren.
Of wat denk je van iemand die altijd al een instrument heeft willen bespelen en op een leeftijd de geest krijgt, waarop je allang niet meer in aanmerking komt voor de jeugdsubsidie van de Muziekschool?
Allemaal keuzes voor de gitaar die leiden tot talloze min of meer eenzame sessies in de studeerkamer, huiskamer of zolderkamertje waarbij je al dan niet geleid door een docent alle moeite doet om de diverse gitaristische speeltechnieken onder de knie te krijgen. Toonladders, notenlezen, apoyando en tirando, rasguado en tremolo, etudes, meerstemmige bewerkingen, Renaissance, Barok, Klassiek, Romantiek, Impressionisme, Argentijnse Tango en de laatste hits bewerkt voor klassieke gitaar.
Als je na een ijverige studie een stuk mooi uit kunt voeren en inzicht gekregen hebt in het totaal van de muziek, stuit je ongetwijfeld op een van de functies van de muziek: het delen, van emoties, van plezier, van trots dat je die mijlpaal bereikt hebt.
De componist deelt zijn emoties met jou, en je voelt de mengeling met je eigen gevoel als je speelt. Soms word je er blij van, heel soms kun je het niet voorkomen dat er een traan op het bovenblad drupt. Bij tijd en wijle vraag je jezelf uiteindelijk af wat jou in dat stuk toch in 's hemelsnaam heeft aangetrokken.
Het kan op dat moment best gebeuren dat je de behoefte krijgt om de emoties van dat stuk ook met anderen te delen. Het stuk voor te spelen voor een publiek.
Publiek?? Oei, dat klinkt erg kwetsbaar! Lukt dat wel als je voor meer mensen zit te spelen dan alleen jezelf? Maak je jezelf niet belachelijk? Begrijpen ze je wel? Ook als je foutjes maakt?
Goed, je neemt de stap en zet jezelf op een podium of wat bescheidener voor een huiskamer vol familie, gewapend met een stukje plankenkoorts die je helpt of hindert.
Maar eigenlijk zou je eerst een tussenstap willen maken voor je een stuk definitief op de planken gooit. Je wil kennismaken met je eigen gevoel van zekerheid of onzekerheid voordat het stuk de wereld in gaat.
Wat ideaal zou zijn is een kleine kring van mede-gitaristen waarvoor je kunt spelen. Mensen die ook uit hun eigen ervaring weten waar je het over hebt. Mede-musici waarmee je het over interpretatie kunt hebben en ervaringen kunt uitwisselen. Een groep mensen waarmee je lol kunt maken met klassieke gitaarmuziek.
Die tussenstap tussen (amateur)klassieke gitarist en publiek: een prima reden om een Gitaarkring op te richten!