Bladmuziek Terug naar Ensemble Menu

Flow, my Tears

(John Dowland)

Dit is een van de bekendste liederen van de 16e eeuwse Engelse componist en musicus John Dowland (1562 -1626).

Hij was in dienst van de Engelse gezant te Parijs, werd uitgenodigd aan de hoven van Wolfenbuettel en Kassel, bereisde Italie, was luitspeler aan het hof van Christiaan IV van Denemarken en werd ten slotte in 1612 luitspeler aan het Engelse hof. De universiteiten van Oxford (in 1588) en Cambridge (ca. 1597) verleenden hem het baccalaureaat in de muziek; van het behalen van de doctorstitel, die hij vanaf 1623 voerde, zijn geen bewijzen te vinden.

Hoewel Dowland veel luitmuziek heeft gecomponeerd, dankt hij zijn faam tegenwoordig vooral aan zijn liederen. Van vele van deze 'songs' of 'ayres' bestaan twee versies, eentje voor stem met luitbegeleiding en een arrangement voor vier zangstemmen, waarin de bovenstem de zangmelodie heeft en de drie overige stemmen een vervanging van de luitharmonieen bieden.

Zijn grootste liedcomposities worden gekenmerkt door een luitpartij die beslist meer is dan een harmonische ondersteuning en vaak een zelfstandig karakter draagt. Uit de titels van vele liederen, zoals Sorrow, sorrow stay, In darkness let me dwell en Flow my teares, komt het weemoedige karakter van deze muziek naar voren. Dit blijkt ook uit de titel van een pavane voor luit, Semper Dowland, semper dolens (altijd Dowland, altijd droevig), en de Lachrymae or seven teares, een serie van zeven pavanes voor viole da gamba en/of violen, gebaseerd op het lied Flow my teares.

Hieronder vind je de tekst van het lied, die precies illustreert wat men met Elizabethaanse melancholie bedoelt.

Flow, my tears, fall from your springs!
Exiled for ever, let me mourn;
Where night's black bird her sad infamy sings,
There let me live forlorn.

Down vain lights, shine you no more!
No nights are dark enough for those
That in despair their lost fortunes deplore.
Light doth but shame disclose.

Never may my woes be relieved,
Since pity is fled;
And tears and sighs and groans my weary days
Of all joys have deprived.

From the highest spire of contentment
My fortune is thrown;
And fear and grief and pain for my deserts
Are my hopes, since hope is gone.

Hark! you shadows that in darkness dwell,
Learn to contemn light
Happy, happy they that in hell
Feel not the world's despite.